Η εκπομπή ΜΙΑ ΒΑΛΙΤΣΑ ΓΕΥΣΕΙΣ, συνεχίζει για δεύτερη χρονιά, με ανανεωμένο υλικό, ιδέες και νέους συνεργάτες που θα μας ταξιδέψουν σε διαφορετικούς πολιτισμούς, μέσω της γαστρονομίας. Φέτος ξεναγοί μας θα είναι ο γνωστός σεφ Άκης Πετρετζίδης, η επιτυχημένη παρουσιάστρια και συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής Tonia Buxton και η δημοσιογράφος Σύλια Ιωαννίδου. 
 
 

lorida1

 

Οι ΓΕΥΣΕΙΣ που αναδύονται από ΤΗ ΒΑΛΙΤΣΑ παρουσιάζουν παραδοσιακές, και όχι μόνο συνταγές  από χώρες μακρινές αλλά και γειτονικές και αναζητούν επιρροές που έχει δεχθεί η γαστρονομία της Κύπρου μέσα από την καθημερινή παρουσία τους και αλληλεπίδραση στις τοπικές κοινωνίες.  
 
Πως η γαστρονομία μπορεί να ενημερώσει για τη συνύπαρξη των πολιτισμών;
 
Η γαστρονομία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι ενός πολιτισμού, και μέσα από την παρουσίαση συνταγών, το κυπριακό κοινό έχει την ευκαιρία να γνωρίσει τον τρόπο παρασκευής διαφόρων εδεσμάτων ή/και ροφημάτων, μαθαίνοντας παράλληλα για τις γαστρονομικές συνήθειες και παραδόσεις γύρω από αυτές. Ειδικότερα, η εκπομπή αναδεικνύει την συνύπαρξη των διαφορετικών πολιτισμών μέσα από την μαγειρική. Το ευρύτερο κοινό (ανεξαρτήτως πολιτισμικού και πολιτιστικού υπόβαθρου) αποκτά γνώσεις σχετικές με την παρασκευή εδεσμάτων, ενώ παράλληλα ενημερώνεται για τον πολιτισμό, τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα των χωρών από όπου προέρχονται οι συνταγές. Απώτερος στόχος είναι να ενισχυθεί το αίσθημα του σεβασμού των διαφορετικών πολιτισμών και να αναδειχθούν τα αισθήματα αλληλοσεβασμού και πολιτισμικής επάρκειας.
 
 
Αρχές Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Ένταξη Μεταναστών
 
Αγαμέμνονας Ζαχαριάδης
Επιστημονικός Συνεργάτης 
Πανεπιστημίου Λευκωσίας
 
Τα τελευταία χρόνια οι Αρχές Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μέσα από διάφορες πρωτοβουλίες και δράσεις έχουν επιτελέσει ΄ένα σημαντικό έργο στο τομέα της Κοινωνικής Ένταξης των μεταναστών. Οι πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουν γίνονται πιο έντονα αισθητές σε τοπικό επίπεδο και περιλαμβάνουν την εξασφάλιση ίσων δικαιωμάτων και υπηρεσίες που προωθούν τη ενεργή ένταξη των μεταναστών αποσκοπώντας στη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής. Επιβάλλεται, ως εκ τούτου, η συμμετοχή των τοπικών αρχών στο σχεδιασμό και την υλοποίηση κατευθυντήριων γραμμών και ανάλογων πολιτικών που θα συμβάλλουν στην κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη των μεταναστών ως  μέρος της αρχής της εδαφικής συνοχής. 
 
Οι τοπικές αρχές είναι σαφώς στην πρώτη γραμμή όσον αφορά την αντιμετώπιση των προκλήσεις που οφείλονται στη μετανάστευση, δεδομένης της ενασχόλησής τους με τα τοπικά θέματα που απασχολούν τους εκάστοτε πληθυσμούς. Η γνώση από την καθημερινή πρακτική και συνδιαλλαγή με τους κατοίκους καθιστά τις ΑΤΑ τον πιο έμπειρο παράγοντα στην καθημερινή πραγματικότητα των ολοένα και πιο πολύμορφων κοινωνιών. Οι μετανάστες συχνά συγκεντρώνονται σε περιοχές όπου οι συμπατριώτες  τους ήδη κατοικούν.
 
Οι τοπικές αρχές μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση του ανήκειν στην κοινότητα, της κοινωνικής συνοχής, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας διασυνδέσεων με τις πατρίδες των μεταναστών. Αντί για την υπονόμευση της ένταξης στις πόλεις προορισμού, θα πρέπει να υποστηρίζεται η προσέλευση των μεταναστευτικών ομάδων, ώστε να μπορεί να υποστηριχθεί μια θετική διπλή ταυτότητα για τους μετανάστες και να διευκολυνθεί η αποδοχή των γονιών μεταναστών ώστε τα παιδιά τους να μη βιώσουν τον αρνητισμό και την απομόνωση στην κοινότητα την οποία επέλεξαν να ζήσουν.
 
Είναι πια κοινώς αποδεκτό ότι για να δημιουργηθούν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την κοινωνική ένταξη των μεταναστών, χρειάζεται η ενεργή συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας αλλά και των ίδιων των μεταναστών οι οποίοι συνήθως είναι κοινωνικά αποκλεισμένοι. Με δεδομένη τη συμφωνία με την προαναφερθείσα άποψη οι ΑΤΑ καλούνται όλο και έντονα την τελευταία τουλάχιστον δεκαετία να αναπτύξουν δράσεις κοινωνικής ενσωμάτωσης για τους ΥΤΧ. 
 
Η επιτυχία των δράσεων αυτών θα πρέπει να βασιστεί καταρχήν στην εξασφάλιση της νομιμότητας για την παραμονή και την εργασία των ΥΤΧ που αποτελεί προϋπόθεση για κάθε περαιτέρω προσπάθεια κοινωνικής ένταξης και σε δράσεις που στοχεύουν στην αναβάθμιση και βελτίωση των υπηρεσιών που παρέχονται προς τους γηγενείς πληθυσμό ώστε να αρθούν οι λόγοι της κοινωνικής αντιπαράθεσης με τους μετανάστες (π.χ. δράσεις κατάρτισης και υπηρεσίες ψυχοκοινωνικής στήριξης και προώθησης στην απασχόληση).
 
Επίσης χρειάζεται να προωθούν δράσεις για την ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος και την εξάλειψη των προκαταλήψεων και των αρνητικών στερεοτύπων της τοπικής κοινωνίας για τους μετανάστες. Επιπλέον πολύ βοηθητικές θεωρούνται και οι δράσεις προώθησης της αυτό-οργάνωσης και της συμμετοχής των μεταναστών στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι των τοπικών κοινοτήτων στις οποίες διαμένουν (ενθάρρυνση της ανάληψης πρωτοβουλιών από τους ίδιους για επίλυση κοινών δυσκολιών κλπ) ώστε  να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και να απελευθερώσουν τα δημιουργικά στοιχεία που διαθέτουν. 
 
Ένταξη Μεταναστών και ανάγκη συντονισμού σε Τοπικό Επίπεδο
 
Δρ. Δέσποινα Κοχλιού
Λέκτορας Κοινωνικής Εργασίας
Πανεπιστήμιο Λευκωσίας
 
Η μετανάστευση έχει αναδειχθεί σε μία σημαντική και πολυδιάστατη διαδικασία στην Ευρώπη, καθώς οι οικονομικοί μετανάστες έχουν αυξηθεί δραματικά μέσα στην διευρυμένη Ευρωπαϊκή Ένωση μετά το 2004 (OECD, 2006a). Με βάση τα ευρήματα μιας συνεχώς αυξανόμενης ερευνητικής βιβλιογραφίας τόσο οι αναπτυγμένες περιοχές της ΕΕ όσο και λιγότερο αναπτυγμένες φαίνεται πως επηρεάζονται το ίδιο με την εισχώρηση μεταναστών στις τοπικές κοινωνίες (United Nations, 2014). Από τη μία πλευρά, οι αναπτυγμένες περιοχές με υψηλό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν ανά κάτοικο, άφθονες ευκαιρίες απασχόλησης και, κατά συνέπεια, ένα θετικό ισοζύγιο της διεθνούς μετανάστευσης τείνουν να βρίσκονται στη Δύση.
 
Περιοχές λιγότερο αναπτυγμένες που αντιμετωπίζουν προκλήσεις όπως η δημογραφική κρίση και με αρνητικές τιμές στη μετανάστευση εντοπίζονται, από την άλλη πλευρά, κυρίως στην Ανατολή (OECD, 2006a). Εξ ου και η παλιννόστηση όσων μετακινούνται προς τα δυτικά τμήματα της Ευρώπης μετά το 2004 αποτελεί ένα σημαντικό ζήτημα και έχει  ισχυρές επιπτώσεις στην πολιτική των επηρεαζόμενων κρατών μελών της ΕΕ. 
 
Στατιστικά στοιχεία σε περιφερειακό επίπεδο σε σχέση με τον αριθμό και τις κατευθύνσεις της μετανάστευσης είναι διαθέσιμα, ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά σχετικά με τα κίνητρα των μεταναστών, τους ειδικούς παράγοντες ώθησης για την έξοδο από την πατρίδα τους και τους πιθανούς λόγους για την επιστροφή ή την ένταξη στη χώρα υποδοχής. Έτσι, η αναπτυξιακή πολιτική της ΕΕ έχει ως στόχο την όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη παραγωγή ερευνών που στηρίζονται σε πρωτογενή δεδομένα και μπορούν βοηθήσουν συμπληρωματικά στη διαμόρφωση και εφαρμογή πολιτικής, όπου αυτό κρίνεται απαραίτητο. 
 
Η ένταξη των μεταναστών στο τοπικό επίπεδο αποτελεί λοιπόν ένα θέμα ειδικού ενδιαφέροντος για τα κράτη μέλη (van Bergel et al., 2002, van Bergel et al., 2007 ). Η αυξάνουσα σημασία της οικονομίας της γνώσης σημαίνει ότι η μάχη για το ταλέντο και τις εξειδικευμένες δεξιότητες γίνεται ολοένα και πιο σημαντική και οι μετανάστες με επαγγελματικές δεξιότητες δύνανται να συνεισφέρουν σημαντικά πλεονεκτήματα στην τοπική αγορά εργασίας αρκεί οι δυνατότητες τους να αξιοποιηθούν κατάλληλα (OECD, 2006c). Οι ανειδίκευτοι μετανάστες έχουν επίσης μεγάλη ζήτηση, ειδικότερα εκεί όπου το επίπεδο και το κόστος διαβίωσης απομακρύνουν τον τοπικό πληθυσμό από χαμηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας και η δημογραφικές αλλαγές με τις μετακινήσεις του πληθυσμού σε συνδυασμό μειώνουν της αυτάρκεια της τοπικής αγοράς εργασίας (OECD, 2006c).
 
Για να μεγιστοποιηθούν όμως τα πιθανά πλεονεκτήματα της μετανάστευσης, κρίνεται απαραίτητο η μετανάστευση να συνοδεύεται από την ένταξη, δηλαδή τους αποτελεσματικούς μηχανισμούς που διασφαλίζουν ότι οι μετανάστες ενσωματώνονται αποτελεσματικά στην τοπική αγορά εργασίας (van Bergel et al., 2002, van Bergel et al., 2007 ). Παραδόξως, όμως την ίδια στιγμή που η σημασία της μετανάστευσης αυξάνεται σε παγκόσμια κλίμακα, υπάρχουν ανησυχητικές αποδείξεις ότι τα αποτελέσματα της ένταξης δε φαίνεται να είναι εξίσου ευνοϊκά σε ορισμένες χώρες, όπως ήταν στο παρελθόν .
 
Η ένταξη των μεταναστών θα πρέπει να αποτελεί έναν τομέα πολιτικής, όπου η τοπική προσέγγιση θα είναι ιδιαίτερα σημαντική. Ενώ οι πολιτικές μετανάστευσης καθορίζονται συχνά, σχεδιάζονται και χρηματοδοτούνται σε εθνικό επίπεδο, οι επιπτώσεις τους για τους μετανάστες και την κοινωνία είναι έντονα αισθητές σε τοπικό επίπεδο, όπου άλλες πολιτικές, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής για την αγορά εργασία, αλληλοεπιδρούν. 
 
Θα πρέπει, λοιπόν, να δοθεί έμφαση στην ανάδειξη των κοινών αρχών και παραγόντων που κρίνονται απαραίτητα για την υποστήριξη της ένταξης μεταναστών στην τοπική κοινωνία. Για παράδειγμα στη διαδικασία της ένταξης των μεταναστών συμπεριλαμβάνονται διάφοροι συντελεστές, οι οποίοι αντικατοπτρίζουν την ποικιλία των εμποδίων, με κυρίαρχο αυτό της φτώχειας, που μπορεί να συναντήσουν οι μετανάστες στην προσπάθεια τους να αποκατασταθούν εργασιακά.
 
Μια σειρά από μέτρα θα πρέπει να αποφασιστούν, όπως για παράδειγμα η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, καθώς και μαθήματα για την προώθηση της πολυπολιτισμικότητας. Οι δραστηριότητες αυτές θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένες στις διάφορες εθνοτικές ομάδες που συνυπάρχουν στην κυπριακή κοινωνία και να υποστηρίζονται από ατομική καθοδήγηση και βοήθεια. 
 
Θεωρείται ιδιαίτερα κρίσιμο να αυξηθεί η ευελιξία στη διαχείριση των πολιτικών που αναπτύσσονται σε εθνικό επίπεδο σχετικά με το ζήτημα της ένταξης στην αγορά εργασίας (δηλαδή την εκπαίδευση και την κατάρτιση, τις πολιτικές για την αγορά εργασίας και την οικονομική ανάπτυξη) και όχι με τη δημιουργία νέων πρωτοβουλιών πολιτικής και τη θέσπιση νέων παροχών και νέων συνεργασιών σε τοπικό επίπεδο. Απαιτεί πολιτικό θάρρος και θέληση να αντιμετωπιστούν ορισμένα πολύπλοκα διοικητικά θέματα εκτός από θέματα πολιτικής. Η κεντρική κυβέρνηση θα πρέπει να εμπιστεύεται τις τοπικές οργανώσεις, αλλά την ίδια στιγμή να παρέχει συγκεκριμένη καθοδήγηση, ενίσχυση των ικανοτήτων και παρακολούθηση των αποτελεσμάτων της πολιτικής (Ehrler, 2012). Ένας καλός συνδυασμός των τοπικών και εθνικών δράσεων είναι αυτό που θα κάνει τη διαφορά (Fuertes, 2012).
 
Δραστηριότητες για την ενδυνάμωση του συντονισμού και της δικτύωσης
 
Ως καταληκτικό σχόλιο, προτείνεται η ανάπτυξη πρωτοβουλιών των Αρχών Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην άσκηση κοινωνικής πολιτικής με απώτερο στόχο την ενεργό ένταξη των μεταναστών στις τοπικές κοινωνίες.
 
Μια βασική δέσμη μέτρων αναφέρεται ακολούθως:
 
Συνεργασία και συντονισμός υφιστάμενων δομών από την ίδρυση νέων.
Χαρτογράφηση  οργανισμών και προγραμμάτων που παρέχουν υπηρεσίες ευάλωτες ομάδες και ειδικότερα σε μετανάστες στις γεωγραφικές περιοχές για την αύξηση των συνεταιρικών σχέσεων και τις παραπομπές.
Δημιουργία ή ενημέρωση ειδικών εργαλείων συντονισμού και δικτύωσης, όπως κατάλογοι υπηρεσιών, χάρτες υπηρεσιών, και μηχανισμοί παραπομπής.
Βοήθεια στο συντονισμό μεταξύ οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών με τα υπουργεία, τις κοινωνικές υπηρεσίες και τις αρχές τοπικής αυτοδιοίκησης για μεγιστοποίηση των οικονομικών και ανθρώπινων πόρων.
Χρήση της διαβούλευσης συντονισμού για να βοηθηθούν οι εταίροι να συντονίζονται  και να συνεργάζονται με άλλους εταίρους για την ανάπτυξη σε τοπικό, περιφερειακό, και σε εθνικό επίπεδο.
Ενθάρρυνση της δικτύωσης και της αμοιβαίας υποστήριξης μεταξύ των επαγγελματιών μέσω των κοινοτήτων πρακτικής, κινητής τεχνολογίας (π.χ. μηνύματα κειμένου), τα μέσα κοινωνικής δικτύων και άλλων νέων τεχνολογιών.
Ανάπτυξη συνεργασιών μεταξύ των μεγαλύτερων οργανώσεων και τοπικές μικρότερες οργανώσεις, ώστε να υποστηριχθούν οι ευκαιρίες για την ανταλλαγή γνώσης και καλών πρακτικών, τη συνεργασία και τη μελλοντική χρηματοδότηση.
Παροχή βοήθειας στις οργανώσεις για τη διασφάλιση των προτύπων ποιότητας των υπηρεσιών τους και την ανάπτυξη διαδικασιών.
 
Η κάλυψη των άμεσων κοινωνικών αναγκών του πληθυσμού της συγκεκριμένης ομάδας με την παροχή γενικών ή/και εξειδικευμένων υπηρεσιών προϋποθέτει την διαρκή ανατροφοδότηση ως προς τις εν λόγω ανάγκες και τη συγκρότηση διαφορετικών επιπέδων παρέμβασης, για την προώθηση σύνθετων ενεργειών (Hastings and Saunders, 2001).
 
Βιβλιογραφία
Fuertes, V. (2012). WP4 – The Local Governance of Active Social Cohesion, Theoretical Background. ERI 
Denhardt, R. B., & Denhardt, J. V. (2002). The new public service: Serving rather than steering. Public administration review, 60(6), pp.549-559. 
Ehrler, F. (2012). New public governance and activation. International Journal of Sociology and Social Policy, 32(5/6), pp.327-339. 
Hastings R. and Saunders R., (2001), ‘Strategies for police accountability and community empowerment’, in: Robson P. and Kjonstad A., (eds), Poverty and the law, p.p. 35-55, Oxford: Hart 
McQuaid, R. (2010). Theory of Organisational Partnerships - partnership advantages, disadvantages and success factors. In S. P. Osborne, The New Public Governance: Critical Perspectives and Future Directions. London: Routledge, pp.125-146. 
McQuaid, R.W. and Scherrer, W. (2010). Changing reasons for public private partnerships, Public Money and Management, 30(1), pp.27-34. 
McQuaid, R.W. and Lindsay, C. (2005). The Concept of Employability. Urban Studies, 42(2), pp. 197-219. Osborne, S., (2010). The (New) Public Governance: a suitable case for treatment? In S. Osborne, The New Public Governance? New York: Routledge. Ch.1, pp.1-16. 
OECD (2006a), International Migration Outlook, OECD, Paris. 
OECD (2006b), Where Immigrant Students Succeed – A Comparative Review of Performance and Engagement in PISA 2003, OECD, Paris.
OECD (2006c), Skills Upgrading: New Policy Perspectives, OECD, Paris. 
Taylor-Gooby, P., Larsen, T., & Kananen, J. (2004). Market means and welfare ends: the UK welfare state experiment. Journal of Social Policy, 33(04), pp.573-592. 
United Nations, Department of Economic and Social Affairs Population Division (2014). The World Population Situation in 2014. A Concise Report. New York: United Nations.
van Berkel, R. and Borghi, V. (2007). New modes of governance in activation policies. International Journal of Sociology and Social Policy, 27(7/8), pp.277-286. 
van Berkel, R., de Graaf, W. & Sirovátka, T. (2012a) Governance of the activation policies in Europe: introduction. International Journal of Sociology and Social Policy, 32(5/6), pp.260- 272. 
van Berkel, R., Sager, F., & Ehrler, F. (2012b). The diversity of activation markets in Europe. International Journal of Sociology and Social Policy, 32(5/6), pp.273-285.
 
Αβραμόπουλος: Η Ευρώπη πρέπει να συνεχίσει να επενδύει στην ένταξη προσφύγων και μεταναστών
 
Μιλώντας στο Παρίσι, στην παρουσίαση της Διεθνούς Μεταναστευτικής Επισκόπησης 2017 του ΟΟΣΑ, ο Επίτροπος Μετανάστευσης, Εσωτερικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας τόνισε πως η συγκεκριμένη έκθεση επιβεβαιώνει ότι η μετανάστευση αυξάνεται συνολικά, ότι κατά τα τελευταία δύο χρόνια ήταν ιδιαίτερα αυξημένη σε ό,τι αφορά, ειδικά, ανθρωπιστικούς λόγους, καθώς και ότι οι δύο βασικοί δίαυλοι νόμιμης μετανάστευσης προς την ΕΕ είναι οι οικογενειακοί λόγοι και η εύρεση εργασίας.
 
"Η μετανάστευση τείνει να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως πρόκληση, ως παράγων αστάθειας, ακόμη και ως πιθανή απειλή. Ωστόσο, η κινητικότητα αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης. Σήμερα, ένας άνθρωπος στους επτά, παγκοσμίως, είναι μετανάστης", τόνισε ο Επίτροπος προσθέτοντας πως αν υπάρξει σωστή διαχείριση, η μετανάστευση μπορεί να έχει θετικές συνέπειες, τόσο για τους μετανάστες όσο και για τις κοινωνίες που τους υποδέχονται.
 
"Τα δυο τελευταία χρόνια εργαζόμαστε για να διορθώσουμε τις όποιες παρανοήσεις και λανθασμένες αντιλήψεις, κάτι που δεν είναι εύκολο", είπε τονίζοντας πως πρέπει να αξιοποιηθούν στο έπακρο τα θετικά της νόμιμης μετανάστευσης και της κινητικότητας, και να προστατευτούν όσοι έχουν ανάγκη, ιδίως οι πιο ευάλωτες ομάδες όπως τα παιδιά.
 
Σύμφωνα με τον κ. Αβραμόπουλο υφίσταται σημαντική σύγχυση και ελλιπής πληροφόρηση σχετικά με τη μετανάστευση, όμως τα ευρήματα της έκθεσης του ΟΟΣΑ, όπως είπε, βοηθούν να διαλυθούν κάποιοι μύθοι. Όπως τόνισε η μετανάστευση προς την ΕΕ δεν είναι κάτι καινούριο και οι περισσότεροι μετανάστες που έρχονται στην ΕΕ φτάνουν κατά τρόπο νόμιμο και ελεγχόμενο, για οικογενειακούς λόγους, για σπουδές ή για εργασία ενώ την πραγματικότητα, σχεδόν το ένα τρίτο των αδειών παραμονής στην ΕΕ που δόθηκαν σε πολίτες τρίτων χωρών αφορούσαν σε άτομα που μετανάστευσαν για οικογενειακούς λόγους.
 
"Εκτός από τον σεβασμό και την πλήρη εφαρμογή των ευρωπαϊκών κανόνων και προϋποθέσεων σε ό,τι αφορά, για παράδειγμα, τόσο την οικογενειακή επανένωση όσο και το άσυλο και την προστασία, η Ευρώπη θα πρέπει να συνεχίσει να επενδύει στην ένταξη. Και αυτό σημαίνει ενσωμάτωση όλων όσοι έχουν δικαίωμα παραμονής, και όχι μόνο των προσφύγων που έφθασαν πρόσφατα" δήλωσε ο κ. Αβραμόπουλος προσθέτοντας πως η σταδιακή βελτίωση της ένταξης των μεταναστών στην αγορά εργασίας αποτελεί ενθαρρυντικό στοιχείο. Ωστόσο, όπως είπε, τα Κράτη Μέλη της ΕΕ πρέπει να ενισχύσουν την εφαρμογή ειδικών μέτρων για τη στήριξη της ένταξης ευάλωτων μεταναστών όπως οι πρόσφυγες αλλά και οι οικογένειες μεταναστών, και ειδικότερα τις γυναίκες.
 
Να κατανοήσουμε τις αιτίες που ανάγκασαν τους ανθρώπους αυτούς να αφήσουν τα σπίτια τους
 
"Αν θέλουμε να μετατρέψουμε τη μετανάστευση σε επιτυχία, πρέπει να εργαστούμε σε όλα τα μέτωπα", δήλωσε χαρακτηριστικά.
 
Σύμφωνα με τον κ. Αβραμόπουλο μια συνολική στρατηγική ένταξης θα πρέπει να συνδυάζεται με μια ισχυρή ευρωπαϊκή πολιτική ασύλου, καθώς και με τη χρήση άλλων νόμιμων μεταναστευτικών διαύλων, όχι μόνο για την οικογενειακή επανένωση, αλλά και για την προσέλκυση ατόμων υψηλής ειδίκευσης, μέσω του νέου συστήματος της μπλε κάρτας, όπως, για παράδειγμα, για φοιτητές και εποχικούς εργαζόμενους.
 
Ταυτόχρονα, η εσωτερική και η εξωτερική διάσταση της μετανάστευσης όπως είπε, είναι στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους καθώς η μετανάστευση βρίσκεται στην "καρδιά" της εξωτερικής δράσης της ΕΕ.
 
"Αν θέλουμε να μειώσουμε τις παράτυπες αφίξεις, πρέπει καταρχάς να κατανοήσουμε και να αντιμετωπίσουμε τις αιτίες που ανάγκασαν αυτούς τους ανθρώπους να αφήσουν τα σπίτια τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο παρέχουμε χρηματοδοτική στήριξη μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάπτυξης, και μέσω του Ευρωπαϊκού Καταπιστευματικού Ταμείου Έκτακτης Ανάγκης για την Αφρική, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες ανθρώπινης διαβίωσης και η προστασία των μεταναστών και των προσφύγων, καθώς και η ανθεκτικότητα των κοινοτήτων υποδοχής στην Αφρική" δήλωσε επισημαίνοντας πως η ΕΕ συνέβαλε ενεργά στην προετοιμασία της Διακήρυξης της Νέας Υόρκης και είναι προσηλωμένη στον ηγετικό ρόλο της για την ανάπτυξη των μελλοντικών Παγκόσμιων Συμφωνιών για τη Μετανάστευση και τους Πρόσφυγες (Global compacts on Migration and on Refugees) στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών.
 
Μόνο μέσω της συνεργασίας η πρόκληση μπορεί να γίνει ευκαιρία.