Από τη συντακτική ομάδα του Bloomberg View

Περισσότερους από τέσσερις μήνες αφότου οι Γερμανοί ψηφοφόροι τιμώρησαν την κυβέρνηση συνασπισμού στις κάλπες, τα δύο βασικά κόμματα συμφώνησαν να προσπαθήσουν ξανά. Εάν τα μέλη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) εγκρίνουν την προτεινόμενη νέα συμφωνία με τη Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) της Άνγκελα Μέρκελ, το οποίο δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο, η Γερμανία θα διοικείται και πάλι από έναν "μεγάλο συνασπισμό".

Είναι μια ελπιδοφόρα εξέλιξη -μια ακόμη ευκαιρία για τους ηγέτες της χώρας να δείξουν στη Γερμανία, αλλά και στην Ευρώπη, ότι μια προσγειωμένη κεντρώα κυβέρνηση λειτουργεί καλύτερα από τον λαϊκισμό και τον μαχητικό εθνικισμό. Ωστόσο, η Μέρκελ και οι υπουργοί της έχουν κάποιες παγίδες να αποφύγουν εάν θέλουν να κάνουν τον GroKo, όπως ονομάζεται ο συνασπισμός, επιτυχημένο.

Με τη σύνθεση του νέου υπουργικού συμβουλίου, ο συνασπισμός κλίνει προς το SPD: το κεντροαριστερό κόμμα δεν έχει πάρει μόνο ένα από τα ισχυρά υπουργεία Οικονομικών και Εξωτερικών, αλλά και τα δύο μαζί. Στα χαρτιά, αυτό θα μπορούσε να είναι καλό. Η Γερμανία θα μπορούσε να ζήσει με λίγο λιγότερο από τον αυστηρό δημοσιονομικό συντηρητισμό του CDU και με λίγο περισσότερο από αυτό που ζητά το SPD -περισσότερες δημόσιες επενδύσεις και πιο τολμηρή μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η συμφωνία των κομμάτων επί των πολιτικών δείχνει να "βάζει τικ σε αυτά τα κουτάκια". Η εφαρμογή της, ωστόσο, είναι ξεχωριστή υπόθεση. Το πιο αριστερό μίγμα αυξάνει τον κίνδυνο η αύξηση των δημοσίων δαπανών να επεκταθεί υπερβολικά ή να αποδυναμωθεί από μη παραγωγικά προγράμματα.

Ελπίζουμε ότι ο νέος υπουργός Οικονομικών, Όλαφ Σολτς, θα μπορέσει να συνδυάσει τις υψηλότερες δημόσιες επενδύσεις με την αποτελεσματική δημοσιονομική πειθαρχία. Η έμφαση στις υποδομές θα βοηθήσει. Η Γερμανία ξοδεύει μικρότερο μέρος του εθνικού της εισοδήματος στις επενδύσεις σε υποδομές από ό, τι οι περισσότερες άλλες προηγμένες οικονομίες - και η χώρα σίγουρα δεν στερείται των αποταμιεύσεων που χρειάζονται για τη χρηματοδότηση αξιόλογων έργων.

Η μεγαλύτερη απειλή, ωστόσο, είναι ότι ο συνασπισμός χάνει την οπτική γωνία του πραγματικού επάθλου -την αποκατάσταση της πίστης στο γερμανικό κεντρισμό και ηγεσία.

Οι συνασπισμοί είναι τις περισσότερες φορές γάμοι χωρίς συναίσθημα. Και το SPD, απογοητευμένο από τις επιδόσεις του στις εκλογές, διαχωρίζεται από τον ίδιο του τον εαυτό: Το κόμμα ανάγκασε ακόμη και τον ηγέτη του, Μάρτιν Σουλτς να παραιτηθεί από την προσπάθειά του να γίνει υπουργός Εξωτερικών. Η σφράγιση της συμφωνίας είναι μόνο το πρώτο βήμα. Η επιτυχία της θα απαιτήσει προσπάθεια και αυτοπειθαρχία.

Ένας συνασπισμός που καβγαδίζει και αποτυγχάνει δεν θα καταφέρει μόνο να βλάψει τις επιδόσεις των κομμάτων στις κάλπες. Θα ενισχύσει το ανερχόμενο ακροδεξιό κόμμα AfD, θα θέσει σε κίνδυνο το ιστορικό του οικονομικού δυναμισμού της Γερμανίας και θα μειώσει τις προοπτικές για καλύτερη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς όφελος όλων των μελών της. Πολλά διακυβεύονται αν και όταν ο GroKo πιάσει δουλειά.